Resolute Support Mission Afghanistan 18/02

Tekst en foto’s: Bataljon ISTAR

RSM 18/02, Resolute Support Mission februari 2018. Dit was het begin van een verhoging van Belgische troepen richting Afghanistan, Mazar-E-Sharif, Camp Marmal. Het Belgische detachement dat vroeger enkel bestond uit een NSE (National Support Element) en verschillende IA’s (Advisors, CBRN-cel, EOD, meteo, medische dienst) werd ineens een dikke 30-tal Belgen rijker komende van het Bataljon ISTAR te Heverlee. We spreken van een peloton MS (Multi-Sensor) bestaande uit een peloton verkenners aangevuld met een team Raven die samen verantwoordelijk zijn voor de nachtpatrouilles in de GDA (Ground Defence Area).

 

Het zenden van een extra peloton in theater brengt uiteraard heel wat voorbereiding met zich mee. Dit gaande van het voorbereiden van de troepen in België tot het volledige logistieke plaatje zijnde het klaarmaken van de voertuigen, wapensystemen, transmissie en veel meer. Het vertrek werd in uiteindelijk in drie tijden aangevangen. De eerste voeten op Afghaanse bodem van RSM 18/02 waren deze van het NSE, deze kwamen reeds eind februari aan en stonden in voor de logistieke voorbereidingen van en voor het peloton MS. Zij werden belast met de zware taak zowat alles logistiek in orde te brengen alvorens het peloton aankwam. In een tweede tijd kwam een klein detachement van het peloton MS dat reeds een overgave-overname kon doen van het materiaal en logement alvorens het gross arriveerde midden maart.

 

Eens iedereen de lange vlucht verwerkt had, hadden we nog een kleine 3 weken alvorens we de opdracht autonoom moesten overnemen van een peloton Duitsers. De eerste dagen bestond vooral uit een hele reeks briefings ten einde ons maximaal voor te bereiden. Dit gaande van Camp-security tot Counter-intelligence, brandveiligheid en CBRN. De eerste week werd ook duidelijk onder welke compagnie we zouden vallen en kregen we een voorstelling van de Task Force en de compagnie zelf. Vanaf dan waren we deel van “de MNFPCoy”: de Multi-National Force Protection Company, een compagnie bestaande uit 5 pelotons van 5 verschillende naties. De staff van de compagnie komt uit Nederland en spreekt dus Nederlands wat voor ons de belgen alvast een troef is, maar tussen de pelotons hebben we te maken met Kroaten, Hongaren, Montenegrijnen, Nederlanders en Belgen. Communicatie gebeurt dus vooral in het Engels, wat voor de ene natie al wat vlotter verloopt als voor de andere.

Nu was het tijd om kennis te maken met onze werkelijke opdracht, dus met de Duitsers waarvan we zouden overnemen. We werden zeer goed ontvangen in hun “Camp Nidaros”, de compound van waaruit het Duitse peloton opereerde en wat onze toekomstige compound zou worden. Hier kregen we uitleg over hun voertuigen, werkwijze en materiaal dat zij zelf gebruikten om te opdracht te vervullen. Hier werd het duidelijk dat er voor ons nog werk aan de winkel was. Zo moesten we bijvoorbeeld de antennes afspannen aangezien de elektriciteitskabels hier lager hangen dan in België. Hier kregen we tips en tricks en lieten ze ons zien welk extra materiaal geen overbodige luxe was. Na enkele dagen verbroederen met de Duitsers was het moment waar iedereen op aan het wachten was aangebroken. We gingen voor een eerste keer buiten rijden voor een oriëntatie in de GDA, onze werkzone. De Duitsers hadden hiervoor een interessante route uitgestippeld die we bij dag zouden uitvoeren. Tijdens deze oriëntatie werd er kennis gemaakt onze toekomstige opdracht en het bijhorende terrein. Het uitzicht was immens, een uitgestrekt landschap met enorme bergen en kleine bergpassen, waar wij Belgen bij nacht zouden patrouilleren. Na deze dagoriëntatie werd ook een nachtoriëntatie gepland zodat iedereen een maal de zone bij dag als bij nacht had gezien alvorens we de fakkel van de Duitsers zouden krijgen.

 

Voor de meesten in het detachement is dit de eerste keer in Afghanistan of zelfs de eerste buitenlandse opdracht in het algemeen. Als verkenner spreekt deze opdracht iedereen aan, zeker het patrouilleren en innemen van observatieposten bij nacht in de GDA. Momenteel voeren we de patrouilles enkel bij nacht uit, maar occasioneel krijgen we de taak een dag patrouille uit te voeren wat een heel ander gegeven is. Voor de patrouilles zelf krijgen we behoorlijk wat vrijheid. Er wordt ons enkel een werkzone opgelegd waarin de secties zelf kunnen bepalen hoe ze gaan werken. We kiezen dus zelf onze observatieposten en hoelang we hier willen observeren, we kiezen onze volgwegen tussen deze observatieposten en kunnen verder vrij kiezen waar we extra aandacht willen aan geven. Het peloton zelf werkt met 2 secties die elkaar dagelijks afwisselen. Dit zorgt voor voldoende voorbereidingstijd, en geeft de sectie die net de nachtpatrouille heeft gehad de mogelijkheid een degelijk onderhoud te doen van voertuigen en bewapening, en biedt verder nog wat ruimte voor sport of rust.

Tijdens de patrouille beschikken we over verschillende assets. Een eerste zijn de Unmanned Aerial Vehicles (Heron, Scaneagle, Raven). Bijna elke nacht beschikken we over enkele uren Unmanned Aerial Vehicles support die ons bij nacht volgen en die we bijvoorbeeld kunnen gebruiken om de volgweg reeds te scannen. Verder beschikken deze ook over IR-lasers om bij nacht objecten/wegen aan te duiden. Mits goed weer hangt er ook een enorme ballon boven het camp met verschillende camera’s aan die ons permanent volgt bij nacht. Deze Unmanned Aerial Vehicles en ballon zorgen er dus voor dat er redelijk wat dekking vanuit de lucht is om ons te volgen en ons te kunnen inlichten indien nodig. Vervolgens rijden we buiten met een MMT (Mobile Medical Team) van Duitse of Nederlandse afkomst, een medisch team op Eagle of Fuchs die in geval van problemen ons medische steun kan geven. Ze beschikken over gevorderde verpleegkundigen die ons medisch kunnen bijstaan en ons zelfs kunnen evacueren indien nodig.

Een woordje uitleg over de Raven:

 

De Raven is een SUAS (Small Unmanned Aircraft system), een nieuw concept binnen het Belgisch leger. Dit is dan ook de eerste keer dat dit systeem operationeel is ingezet.

 

In de eerste tijd is het team bezig met het verder specialiseren en trainen met de drone. Elke omgeving/ klimaat heeft een andere impact op de drone, daardoor moet er eerst een analyse gebeuren vooraleer deze kan vliegen.

 

Het is een systeem dan vlug inzetbaar is. Het duurt tussen de 5 à 10 minuten om deze drone in de lucht te krijgen. Deze drone maakt ook een opname van elke vlucht en heeft ook de mogelijkheid om foto’s te nemen tijdens. Het is ook mogelijk om de beelden van de raven live te volgen via een ander Ground Control Station.

 

De inzet van deze drone heeft als meerwaarde dat er een extra observatiemethode mogelijk is (vanuit de lucht). Zo kan het team de drone besturen om een eerste blik te krijgen op de route en/of observatiepunt waar het peloton naartoe gaat. Ook kunnen ze tijdens het verplaatsen van de colonne gebruikt worden om de weg, omgeving en andere belangrijke punten te observeren.

Het landschap verschilt heel fel over enkele tientallen kilometers: van diepe valleien en rotsen tot platte droge landschappen volgebouwd met onafgewerkte gebouwen en muren. Er staan dus werkelijk overal muren. Deze bewegingen in de GDA doen we altijd in blackout, wat wil zeggen dat we geen licht gebruiken (voertuigen, noch personeel) tijdens uiterst noodzakelijk.

We beschikken weliswaar over nachtzicht, en de voertuigcommandant en chauffeur hebben nachtzicht van de Duitsers met 3D beeld! Wat wel noodzakelijk is in deze omgeving. Het terrein is soms heel verraderlijk en voor je het weet zit je ergens vast, of glij je weg. Initieel proberen we het sowieso zelf op te lossen, maar als er twijfels zijn, of het voertuig staat te schuin.. Is er Quick Reaction Force van doen met een Recovery Team. Tot nu toe zijn deze al een paar keer moeten uitrijden, zij beschikken over zwaarder materiaal dus ze kunnen ook iets meer dan ons.

 

Naast het werk is er ook tijd voor ontspanning en cohesie. Het kamp beschikt over enkele ontspanningsmogelijkheden: Zo zijn er onder andere fitnesszalen, beachvolleybalvelden, winkels, enkele restaurants en een pizzeria.   Al verschillende malen zijn we gaan uit eten met het peloton, of per sectie. Door het programma leven we als het ware een beetje naast elkaar, dus is het belangrijk als we een dag vrij hebben er gebruik van te maken. Onze vorige vrije dag, tijdens het warmste moment van de dag uiteraard, hadden we de drie volleybalvelden gereserveerd. Er werd een toernooi opgestart, teams bestaande uit drie man van de Nederlandse MMT en de secties. Na enkele uurtjes was de winnaar bekend en gingen we na een pauze een hamburger gaan eten in de “Oase”. Andere vrije dagen kunnen dan gebruikt worden voor training, zo zijn we de eerste maand reeds naar de schietstand getrokken om te trainen op het snel op doel komen op korte afstand. Zo’n vrije dag krijgen we normaal gezien 2 keer per maand, wat inhoudt dat een ander peloton de taak overneemt voor die dag.

De NSE organiseert ook evenementen van tijd tot tijd. Zo was er enkele weken terug een filmvertoning op groot scherm. Er werd de film “Hacksaw Ridge” gespeeld, en terwijl werden er Belgische frieten en wafels gebakken, wat een groot succes bleek te zijn. Naast de evenementen staan zij continue in voor de administratieve en logistieke steun voor het detachement ISTAR en de IA’s aanwezig in Camp Marmal en Kabul. Onlangs was er een familiedag te Heverlee, de aanwezigen konden een deftig videogesprek voeren met ons, opgezet door onze CIS. Vervolgens regelen zij ook de uitbetalingen en kunnen we in de avond iets gaan drinken, in de Belgium Bar.

 

Op het moment van schrijven zitten we halverwege de opdracht, er staat nog genoeg op de planning om de tweede helft even interessant te maken!

FTX ARM’HURE: de Ardense Jagers halen het lievevrouwebedstro binnen …
FTX ARM’HURE: de Ardense Jagers halen het lievevrouwebedstro binnen …
Het 3 Bataljon Parachutisten in Sennybridge
Het 3 Bataljon Parachutisten in Sennybridge